شهرنوش پارسی پور، نویسنده، مترجم، و فعال اجتماعی ایرانی، روز جمعه، سوم ژوئیهٔ ۲۰۲۶ برابر با ۱۲تیر ۱۴۰۵، در بیمارستانی در حومهٔ سانفرانسیسکو درگذشت.
پارسی پور در سال ۱۳۲۴ در تهران به دنیا آمد و اوایل دهه ۵۰ خورشیدی از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد. نخستین داستان بلندش، «سگ و زمستان بلند»، را نیز در همان سالها در تهران منتشر کرد.
در دهه ۵۰ برای مدتی در تلویزیون ملی ایران کار کرد. در سال ۱۳۵۳ در اعتراض به اعدام خسرو گلسرخی و کرامتالله دانشیان از این سازمان استعفا داد و نوشتن را بهطور جدیتر دنبال کرد.
پارسیپور پیش و پس از انقلاب چند بار بازداشت شد و سپس برای ادامه تحصیل ایران را ترک کرد. اما در سال ۱۳۵۹ به ایران بازگشت.
او مدت کوتاهی پس از بازگشت به ایران بازداشت شد و چهار سال را در زندان گذراند. پس از آزادی به ترجمه و کتابفروشی پرداخت، اما فشارها ادامه یافت و سرانجام به آمریکا مهاجرت کرد. از دهه ۷۰ خورشیدی در شمال کالیفرنیا زندگی میکرد. از هفته گذشته به علت سکته قلبی در بیمارستان بستری شده بود.
پارسیپور از نویسندگانی بود که آثارش بارها با سانسور و ممنوعیت انتشار در ایران روبهرو شد. «طوبا و معنای شب»، «زنان بدون مردان»، «سگ و زمستان بلند» و «خاطرات زندان» از مهمترین آثار او به شمار میروند.
پارسیپور در واکنش به حمله آمریکا و اسرائیل به ایران گفته بود: “بسیار مخالف این حمله هستم و بسیار رنج میبرم از اینکه مردم ایران در این جریان کشته میشوند”.
او در غربت از جهان رفت، اما آنچه از او باقی ماند، تنها چند رمان درخشان نیست؛ بلکه الگویی است از نویسندهای که حاضر نشد قلمش را به قدرت، ایدئولوژی یا مصلحت اجاره دهد. .شهرنوش پارسی پوریکی از چهرههای ماندگار ادبیات معاصر ایران و مدافع پیگیر آزادی بیان بود. میراث ادبی او در دوران حیات نیز الهامبخش نسلهای بسیاری از نویسندگان جوان ایران بود.
همگامی ضایعه درگذشت شهرنوش پارسی پور را به خانواده او و همه ایرانیان و به ویژه جامعه هنری و ادبی تسلیت می گوید و یاد او را گرامی می دارد.
«همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران»
۱۴ تیر ۱۴۰۵ برابر با ۵ ژوئیه ۲۰۲۶
