همه تلاش می‌کنند مثل ما باشند.» دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، سخنرانی خود را به مناسبت روز استقلال با ستایش گسترده از خود همراه کرد و آن را با انبوهی از صفت‌های اغراق‌آمیز آراست: هیچ کشوری بزرگ‌تر نیست، هیچ ملتی باهوش‌تر از آمریکایی‌ها نیست. اما به نظر می‌رسید «خدای هوا» نظر دیگری داشته باشد.
ترامپ حدود ۴۰ دقیقه سخنرانی می‌کند و در یک کلام، ادامه‌ای است بر سخنرانی ستایش‌آمیز او از جمعه شب در یادبود ملی کوه راشمور؛ جایی که به گفته خودش، چهار رئیس‌جمهور پیشین با چهره‌های سنگی از بالای شانه به او نگاه می‌کردند..

در روزگار کنونی، که جامعهٔ آمریکا به‌شدت دچار دو قطبی سیاسی است، واشینگتن از معدود شخصیت‌های تاریخی‌ای به شمار می‌رود که هنوز می‌تواند محور وفاق ملی باشد. هرگاه تاریخ‌نگاران بخواهند بزرگ‌ترین رؤسای جمهوری تاریخ آمریکا را نام ببرند، قهرمان جنگ استقلال، در کنار آبراهام لینکلن و فرانکلین دی. روزولت، همواره در صدر فهرست قرار می‌گیرد. در نظرسنجی‌ها نیز حدود دو سوم آمریکایی‌ها برای او «توانایی‌های رهبری برجسته» قائل‌اند.

تهاجم اسرائیلی-آمریکائی به ایران را چگونه ارزیابی کنیم؟ پیامدهای جبهه‌های متعددی که اسرائیل بازکرده است بر رابطه‌اش با ایالات متحده کدام است؟ کشورهای خلیج فارس چگونه خواهند توانست میان وابستگی نظامی‌شان به ایالات متحده و همسایگی با ایران بندبازی کنند؟ رابرت مالی، مشاور پیشینِ امورخاورمیانه بیل کلینتون و باراک اوباما، فرستاده ویژه جو بایدن درباره ایران و رئیس بازنششسته گروه بحران بین‌المللی و مدیر برنامه خاورمیانه آن بنیاد، در مصاحبه ای با سیلوَن سیپِل و سارا گریرا از جمله به پرسش‌های بالا در پاریس پاسخ داد.

در این هفته هزارمین روز حملهٔ حماس فرا رسیده است. فاجعهٔ لبنان در ادامهٔ زنجیره‌ای از شکست‌ها قرار می‌گیرد که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، از آن زمان مسئول آن دانسته می‌شود: ارتش اسرائیل تحت رهبری او غزه را به ویرانه تبدیل کرده، و در آنجا و همچنین در سوریه و لبنان بخش‌هایی از سرزمین را اشغال کرده است. در فوریه، نتانیاهو با موفقیت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، را به حمله به ایران ترغیب کرد—اما در هدف دیرینه‌اش برای سرنگونی حکومت تهران ناکام ماند. در ایران اکنون نیروهای رادیکال‌تری حاکم‌اند که بیش از پیش به دنبال دستیابی به سلاح هسته‌ای هستند.

واضح است که دیپلمات های ایران دستورات خود را از بالاترین سطح نظام دریافت می کنند. باید بطور صریح گفته شود که، فرضیه ای که در پایتخت های غربی رایج است؛ « تیم مذاکره کننده یک جناح غیرنظامی هستند که دستشان باز شده و تندروهای رژیم هر زمان که تصمیم بگیرند خواهند توانست آنها را از صحنه خارج کنند»، تصور اشتباهی است. اما اجماعی که به نمایش گذاشته شده است، اجماعی است برای توقف جنگی که هیچ شانس پیروز شدن را ندارد ، پیروزی که تهران بتواند آن را به عنوان یک برد به همه ارائه دهد. اما، این موضوع تقریبا پاسخی درباره سؤالی که جنگ دوباره آن را مطرح کرده است ندارد: اینکه ایران چگونه باید خود را در جهان خارج معرفی کند. در این زمینه، جناح های مختلف جمهوری اسلامی به هیچوجه متحد نیستند.

پنجاه سال پیش، ایالات متحده توانست جشن‌های دویستمین سالگرد استقلال خود را با موفقیت برگزار کند. اما اکنون، در آستانه دویست‌وپنجاهمین سالگرد، اوضاع کاملاً متفاوت است؛ چرا که ترامپ، همان کارهایی را می‌کند که از ترامپ انتظار می‌رود.
جرالد فورد بی‌تردید از جمله رؤسای جمهور کاریزماتیک و درخشان آمریکا نبود، اما دست‌کم یک کار را نسبتاً خوب انجام داد: برگزاری مراسم دویستمین سالگرد استقلال ایالات متحده.
رئیس‌جمهور کنونی نیز در سخنرانی افتتاحیه جشن‌های دویست‌وپنجاهمین سالگرد، اشاره کوتاهی به اعلامیه استقلال داشت. به گفته او، پدران بنیان‌گذار گرد هم آمدند تا ۲۵۰ سال پیش «آمریکا را به آزادی باشکوه برسانند». سپس بلافاصله افزود که اکنون این خود اوست که آمریکا را «بزرگ‌تر و بهتر از هر زمان دیگری» می‌کند.