در ادبیات سیاست‌گذاری علم و فناوری، یکی از اصول پذیرفته‌شده آن است که درباره فناوری‌های راهبردی، تصمیم‌گیری نباید صرفاً بر پایه فشارهای مقطعی، تحولات سیاسی یا شرایط بحرانی انجام شود، بلکه باید با نگاه بلندمدت و بر اساس منافع پایدار کشور صورت گیرد. این اصل درباره فناوری هسته‌ای نیز صادق است. همان‌گونه که امکان استفاده نادرست از هوش مصنوعی، زیست‌فناوری، فناوری‌های شیمیایی یا فناوری‌های فضایی، موجب کنار گذاشتن اصل این فناوری‌ها نشده است، درباره فناوری هسته‌ای نیز باید میان ماهیت فناوری و نحوه بهره‌برداری از آن تمایز قائل شد.

وظیفه روشنفکران و دانشگاهیان تنها نقد اقتدارگرایی و محدودیت‌های داخلی نیست؛ همان‌قدر نیز باید نسبت به سازوکارهای سلطه، جنگ اطلاعاتی و بهره‌گیری قدرت‌های بزرگ از رسانه به‌عنوان ابزار نفوذ سیاسی حساس باشند. استقلال فکری زمانی معنا پیدا می‌کند که روشنفکر بتواند با فاصله‌ای انتقادی، هم قدرت داخلی و هم قدرت خارجی را مورد پرسش قرار دهد و اجازه ندهد دانش و اعتبار علمی او، آگاهانه یا ناآگاهانه، به بخشی از رقابت‌های ژئوپلیتیکی و منازعات قدرت‌های بزرگ تبدیل شود.

بهروز که در خانواده‌ای ترقی‌خواه‌ پرورش یافته بود، از جوانی به فعالیت‌های سیاسی گرایش داشت. پس از پایان دبیرستان در ایران برای ادامه‌ی تحصیل به امریکا رفت. ابتدا در قالب فعالیت‌های کنفدراسیون دانشجویی در سازمان‌های جبهه ملی فعالیت داشت و پس از مدتی به گروه «ستاره» با گرایش‌های مارکسیستی، و سازمان‌های جبهه ملی ایران، بخش خاورمیانه، پیوست. با برقراری رابطه‌ی این جریان با جنبش فلسطین، بهروز نیز راهی منطقه شد و برای مدتی در مبارزات مردم فلسطین و جنگ اعراب و اسرائیل شرکت کرد. او و همراهانش برای اطلاع‌رسانی و مقابله با رژیم شاه، از‌جمله «رادیو میهن پرستان» را ایجاد کردند. با شروع انقلاب بهمن، این گروه نام خود را ابتدا به گروه «اتحاد کمونیستی» تغییر داد و نشریه‌ی عصر عمل را منتشر می‌کرد، و پس از آن به «سازمان وحدت کمونیستی» با نشریه‌ی رهایی تبدیل شد.

مشکل اصلی دموکراسی نیست، بلکه نحوه استفاده از آن است. دموکراسی این امکان را در اختیار سیاستمداران قرار می‌دهد که با جلب اعتماد شهروندان به قدرت برسند. اما در عین حال، از آنان انتظار دارد که این قدرت را با مسئولیت‌پذیری، صداقت و وفاداری به آرمان‌هایی که زمانی سبب جلب حمایت مردم شده بود، به کار گیرند. هنگامی که قدرت به هدفی مستقل تبدیل شود، هرچند ساختارهای دموکراتیک همچنان پابرجا می‌مانند، اما محتوای دموکراسی به‌آرامی فرسوده و تهی می‌شود.

در برابر این همه پسوند، باید پرسش اصلی را برگرداند: جمهوری برای چه کسانی؟ جمهوری به سود کدام طبقات و لایه‌های اجتماعی؟ جمهوری با کدام اقتصاد؟ جمهوری با کدام سیاست خارجی؟ جمهوری با کدام نسبت با امپریالیسم، تحریم، جنگ و مداخله‌ی خارجی؟ جمهوری با کدام پاسخ به مسئله‌ی ملی در ایران؟ جمهوری با کدام سازوکار برای جلوگیری از تمرکز دوباره‌ی قدرت؟ جمهوری با کدام جایگاه برای شوراها، سندیکاها، احزاب، تشکل‌های زنان، تشکل‌های دانشجویی و نهادهای مستقل مردمی؟

در پنجمین سالگرد کشتار تابستان ۶۷ (آرش ۵۱) در مطلب «کالبدشکافی یک جنایت» از حسین پایدار و یک سال بعدتر در شهریور ۱۳۷۵ (آرش ۵۷) در نوشته «کشتار بزرگ» به قلم ناصر مهاجر را می خوانیم.
وقتی به زمان این دو نوشته دقت کنیم، به یاد می آوریم که آوازه حرکت مادران و خانواده های خاوران به رغم سانسور خبری شدید از گورستان به بیرون درز پیدا کرده بود. به واقع دادخواهی از همان جا و همان زمان زاده شد. از طرف دیگر در این سالها شاهدان و بازماندگانی که از کشور گریخته اند، از جنایت گزارش می دهند. و در همین سالها شاهد مراسم هایی در شهرهای مختلف خارج کشور در بزرگداشت جانباختگان دهه جنایت هستیم که در مجله گزارش آنها موجود است.