امروز بیش از هر زمان دیگری روشن است که رژیم‌های بحران‌زده و ساختارهای سرمایه‌داری رانتی، نه می‌خواهند و نه می‌توانند پاسخی شایسته به مطالبات انباشته‌شده جامعه بدهند. از نظر چپ دموکراتیک، مسیر رهایی طبقه کارگر و دستیابی به عدالت اجتماعی پایدار، از دالان‌های تاریک سازش‌های جناحی یا تفاهم‌نامه‌های فرمایشی حاکمان نمی‌گذرد. تنها راه برون‌رفت از این وضعیت، تکیه بر قدرت تشکیلاتی خودِ جامعه یعنی ایجاد و تقویت سندیکاها و تشکل‌های مستقل کارگری به دور از دخالت دولت، پیوند زدن مطالبات صنفی به آزادی‌های دموکراتیک (مانند حق اعتصاب و بیان)، و در نهایت همبستگی متقابل میان جنبش کارگری با دیگر جنبش‌های اجتماعی دموکراتیک از جمله زنان و دانشجویان است.